GERION - 31105 5e symposium gedragsproblemen bij ouderen

‘Zo kan het niet langer!’

Escalatie rond gedragsproblemen bij ouderen
- Psychologische perspectieven -

‘Zo kan het niet langer’ betekent doorgaans ‘Help, IK kan het niet langer’, ‘WIJ kunnen het niet langer (verdragen)’ of ‘HIER kan het niet langer’. Gedragsproblematiek kan leiden tot situaties waarin de machteloosheid van familie of professionele verzorgenden groot is en de emoties hoog oplopen. Dit vereist een andere aanpak van behandelaars dan bij gewone hulpvragen en brengt bij de hulpverlener zelf allerlei emoties teweeg die professioneel handelen kunnen bemoeilijken. Dit symposium gaat in op de dynamiek en mechanismen bij escalerende situaties rond gedragsproblemen, en belicht deze vanuit verschillende psychologische perspectieven. Welke aanpak en interventies zijn hier nuttig? Hoe communiceer je als de emoties en de onmacht zo hoog zijn opgelopen? Hoe handel je als familie of verzorgenden lijken te verwachten dat je de oplossing biedt, en wel per direct. Hoe voorkom je meegezogen te worden in de wanhoop? Hoe schep je ruimte voor het (her)vinden van gezamenlijke verantwoordelijkheid? Wanneer dient de hulpverlening zich te concentreren op het versterken van het systeem en op het helpen verdragen?

De dochter van de hoogbejaarde mevrouw van Alphen, zelf inmiddels ook gepensioneerd, weet zich geen raad meer met haar moeder die aanhoudend een dringend appel op haar doet. Ze ervaart steeds meer spanningsklachten en voelt dat het zo niet langer gaat, maar ziet geen andere weg dan door te gaan.

De verzorgenden van het woonzorgcomplex willen zo snel mogelijk een oplossing voor het gedrag van mevrouw van Beek. Vooral ’s avonds en ’s nachts meent ze allerlei mensen te zien die aan haar spullen zitten en klampt ze buren aan voor hulp. Een aantal bewoners klaagt steen en been. Medicijnen wil ze niet. Haar zoon steunt haar daarin en verwijt de organisatie een gebrek aan tolerantie.

Mijnheer Calor is voor zijn leeftijd lichamelijk nog zeer vitaal. Verzorgenden van de psychogeriatrische afdeling zijn bang geworden voor hem. Op onvoorspelbare momenten slaat zijn stemming om en kan hij agressief worden. Vanochtend heeft hij een medebewoner geslagen. De verzorgenden willen eigenlijk nog maar één ding: dat hij wordt overgeplaatst naar de psychiatrie.

Symposium in vogelvlucht
In de ochtend wordt het thema belicht vanuit verschillende psychologische perspectieven door consulenten en behandelaars, gevoed door hun ervaringen vanuit het CCE (Centrum voor Consultatie en Expertise), de gespecialiseerde ouderenpsychiatrie en de verpleeg- en verzorgingshuiszorg. Na de lunch kunnen de deelnemers de kracht ervaren van intervisie als methodiek bij complexe gedragsproblematiek. Vervolgens concentreert het middagprogramma zich op de vaak lastige keuze tussen hulp bieden ter plekke of elders. Hoe oordeelt een psychiater over de vraag of gedwongen opname vereist is? In hoeverre zijn concepten en methoden uit de acute psychiatrie bruikbaar bij escalatie rond gedragsproblemen bij ouderen? In welke situaties is al dan niet tijdelijke opname of overplaatsing voor alle partijen de beste optie en welke psychologische overwegingen zijn daarbij van belang? Al deze bespiegelingen zorgen dat het een boeiende dag wordt vol verrassende inzichten en inspirerende voorbeelden. [folder]

[hand-outs] Ella Broek
[hand-outs] Frederik Jan Bruijel
hand-outs Claudia Disselhorst
hand-outs Marga Jacobs
hand-outs Nanninga